o * H e r o i z m i e

Isten, a*ldd meg a Magyart
Patron strony

Zniewolenie jest ceną jaką trzeba płacić za nieznajomość prawdy lub za brak odwagi w jej głoszeniu.* * *

Naród dumny ginie od kuli , naród nikczemny ginie od podatków * * *


* "W ciągu całego mego życia widziałem w naszym kraju tylko dwie partie. Partię polską i antypolską, ludzi godnych i ludzi bez sumienia, tych, którzy pragnęli ojczyzny wolnej i niepodległej, i tych, którzy woleli upadlające obce panowanie." - Adam Jerzy książę Czartoryski, w. XIX.


*************************

WPŁATY POLSKI do EU 2014 :
17 mld 700 mln 683 tys. zł.
1 mld 492 mln / mies
40 mln d z i e n n i e

50%
Dlaczego uważasz, że t a c y nie mieliby cię okłamywać?

W III RP trwa noc zakłamania, obłudy i zgody na wszelkie postacie krzywdy, zbrodni i bluźnierstw. Rządzi państwem zwanym III RP rozbójnicza banda złoczyńców tym różniących się od rządców PRL, iż udają katolików

Ks. Stanisław Małkowski

* * * * * * * * *

piątek, 2 marca 2012

rękodzieło wyborców tusia - niedorobione

Przerażające liczby ...

500 tysiecy urzednikow zatrudnionych w administracji publicznej. W ciagu kilku ostatnich lat przybylo 100 tysiecy . Srednia placa brutto w administracji publicznej 4 tys 600 zlotych miesiecznie.
500 tysiecy razy 4 tysiace 600 zlotych = 2 miliardy 300 milionow zlotych miesiecznie.
2 miliardy 300 milionow miesiecznie x 12 miesiecy = 27 miliardow 600 milionow rocznie plus 13 pensja = 29 miliardow 900 milionow zlotych rocznie .
29 miliardow 600 milionow zlotych + premie za dzielne wykonywanie obowiazkow urzedniczych okolo 600 milionow zlotych rocznie = 30 miliardow 500 milionow zlotych rocznie.
500 tysiecy urzednikow musi gdzies siedziec i miec miejsce gdzie spokojnie zaloguje sie na Naszej Klasie i Facebooku.
500 tysiecy komputerow polaczonych z internetem (wykupiony dostep, platnosc- abonament) . Setki tysiecy telefonow stojacych obok komputera (platnosc- abonament). Dziesiatki tysiecy telefonow komorkowych (platnosc- abonament).
A teraz sobie wyobrazmy ze te 500 tysiecy urzednikow siedzi na 500 tysiacach foteli (platnosc jednorazowa, wymieniane co kilka lat) przy 500 tysiacach biurek (platnosc jednorazowa, wymieniane co kilka lat) obok biurek stoi 500 tysiecy koszy na smieci (platnosc jednorazowa, wymieniane co kilka lat). Pod biurkami 500 tysiecy drukarek (platnosc jednorazowa, wymieniane co kilka lat). Do kazdej z tych 500 tysiecy drukarek kilka razy w roku zakup tuszu do drukowania (tusz czarny oraz kolorowy okolo 200 zlotych). Do tego papier do drukowania.
Urzednicy siedza w pomieszczeniach. Pomieszczenia te zima sa ogrzewane , czesto posiadaja klimatyzacje na lato. Ceny pradu oraz ogrzewania kazdy z nas zna. Prosze to przemnozyc przez 500 tysiecy urzednikow.
ZA TO WSZYSTKO TRZEBA ZAPLACIC!
Papier toaletowy.
Rocznie 500 tysiecy urzednikow uzywa go tyle ze gdyby go rozwinac to siegnie daleko w kosmos. I wlasnie tam powinnismy wyslac przynajmnie polowe z tych 500 tysiecy "panstwowych" urzednikow.
Dzieki temu prostemu zabiegowi w uzyskanych oszczednosci mezczyzni w Polsce na emerytury mogli by przechodzic w wieku lat 50 . By dyskryminacji nie bylo to Panie tez w wieku 50 lat...
Ciekawostki:
16 milionow Polakow pracuje. Wiec na jednego urzednika przypada ich okolo 32. Urzednik pracuje w roku dni 252.
252 dzielone na 32 = prawie 8 dni pracy rocznie jeden urzednik panstwowy poswieca na jednego pracujacego Polaka !!!
Dla tych co wytrwali do samego konca na pocieszenie :
500 tysiecy urzednikow to nie wszystko!!!
Jest jeszcze okolo 200 tysiecy zatrudnionych w ZUSie, KRUSie oraz MONie !!!
.
Wszystkie liczby podaje w "przyblizeniu" plus/ minus kilka procent. Jak ktos lepiej policzy to prosze zamieszczac w komentarzach lub samemu pisac!

czwartek, 1 marca 2012

radio wolnych ludzi

SŁOWO O WOLNOŚCI.

Wawrzyniec Rymkiewcz: Kłamstwo smoleńskie jak kłamstwo oświęcimskie

07.02.2012

Powstała nowa elita. Ona się nazywała w peerelu „inteligencją pracującą”. To właśnie ci ludzie nienawidzili Lecha Kaczyńskiego. Uważając go za „chama” i „prostaka”. Oni pewnie nawet nie wiedzą, jak wygląda warszawski inteligent - mówi redaktor naczelny kwartalnika „Kronos” Wawrzyniec Rymkiewicz w rozmowie z Filipem Memchesem.


Rebelya.pl: Kim jest według ciebie Jezus Chrystus?
Wawrzyniec Rymkiewicz: Chrystus jest Bogiem, który łamie zasady tego świata, reguły natury. Widzimy to zarówno w porządku pojęciowym, jak i w wymiarze historycznym. Ewangelie opowiadają nam o Bogu wszechmogącym, który umiera na krzyżu śmiercią przestępcy. I ta śmierć obraca się albo ma się obrócić w jego zwycięstwo. Trzeba jasno powiedzieć, że Ewangelie są w tym najważniejszym swoim punkcie całkowicie niezrozumiałe, przekraczają naszą zdolność rozumienia. Krzyż jest znakiem absurdalnym.
Ale ten Absurd – co pokazał Nietzsche w „Genealogii moralności” – staje się od tamtego czasu rzeczywistością historyczną. Kto bowiem zwyciężył w wojnie Izraela i Rzymu? Mała prowincja, na granicy Imperium, podbiła duchowo Rzym. Chrystus stał się Bogiem Rzymian. W ten sposób rzeczywistość ludzka całkowicie wypadła ze swoich naturalnych kolein. Słabość może być siłą, gorsze może stać się lepsze, ludzie nieuczeni mogą okazać się mądrzejsi od tych uczonych. Nie trzeba wcale wierzyć w zmartwychwstanie, żeby to widzieć. To jest zasadnicze pytanie dla naszego człowieczeństwa i naszego postrzegania rzeczywistości: co to znaczy, że Chrystus stał się Bogiem Rzymu?

I Polski również...
Dla nas, Polaków, bardzo ważną postacią – w naszym rozumieniu Chrystusa – jest ojciec Maksymilian Kolbe. Oświęcim to było miejsce radykalnego odczłowieczenia człowieka. Hitlerowcy usiłowali zaprowadzić porządek naturalny – zgodnie z którym silniejszy zabija słabszego – w jego przemysłowym kształcie, technicznej postaci. Oświęcim to była fabryka śmierci. I tam, w tej otchłani Zła, stało się coś, co znowu przekracza nasze pojmowanie. Ojciec Kolbe zgłosił się na ochotnika, żeby oddać swoje życie za Franciszka Gajowniczka. Esesmani – zwrócił na to uwagę Jan Józef Szczepański – powinni byli, zgodnie z regułami obozu, zabić ich obu. Ale oni zgodzili się na to, żeby umarł Kolbe. W tamtej chwili zatem to on decydował, kto umrze. I to on dyktował światu własne reguły życia. Oświęcim stał się miejscem, w którym jeden człowiek umiera za drugiego...

Ale jaki to ma sens?
Zło przemienia się w dobro. Życie – przez śmierć ojca Kolbego – zwycięża Śmierć. Każdy, kto gada, że chrześcijaństwo jest religią śmierci, powinien uprzytomnić sobie, co właściwie mówi – w obliczu nadludzkiego czynu ojca Kolbego. Jego męczeństwo pokazuje też dobrze, że chrześcijaństwo nie jest religią współczucia. Nie można współczuć Kolbemu. To raczej on mógłby nam współczuć.

Czego?
Tego, że nie panujemy dostatecznie nad własnym życiem. To jest punkt, w którym chrześcijaństwo zbiega się z podstawowym – moralnym – doświadczeniem filozofii greckiej. Najważniejszym problemem greckiej sztuki życia, który rozważa Arystoteles w „Etyce nikomachejskiej” jest tak zwany paradoks Solona: czy można powiedzieć o człowieku, że jest szczęśliwy, zanim jego życie dobiegnie kresu? Szczęśliwi, mówi Solon, mogą być tylko umarli, bo oni niczego już nie mogą utracić. Arystoteles podaje tu przykład Priama – który stracił królestwo i wszystkie dzieci. Pytanie brzmi zatem następująco: jak żyć w świecie, w którym można stracić dziecko?
Masz tu figurę odwrotną albo komplementarną do znaku Krzyża: tam zło obraca się w dobro, tutaj dobro prowadzi do zła. Bo lepiej jest w ogóle nie mieć dzieci, niż mieć, a potem je stracić; w takiej sytuacji lepiej jest pewnie w ogóle nie żyć.
Grecy – tak to rozumiem – zobaczyli, choć od drugiej strony, z innej perspektywy, tę samą chwiejność życia, tę samą niestabilność reguł, tę samą nieprzewidywalność istnienia. I dali na nią podobną w gruncie rzeczy odpowiedź: była nią śmierć Sokratesa. Śmierć poniekąd samobójcza, bo Sokrates mógł odwołać to, co mówił, przeprosić za to, co robił – a wtedy uszedłby z życiem.
Arystoteles uważał jednak Sokratesa za człowieka szczęśliwego. Szczęście polega bowiem na panowaniu nad własnym istnieniem, na swobodnym nim rozporządzaniu. Dlatego w IX księdze „Etyki” czytamy, że szczęśliwi są ci, którzy poświęcają swoje życie dla przyjaciół albo dla ojczyzny. To jest bardzo niecodzienne dla nas użycie słowa „szczęście”. Zgodnie z nim Powstańcy warszawscy byli ludźmi szczęśliwymi.
Ale postawa heroiczna nie jest równoznaczna z postawą osoby wierzącej. W Starym Testamencie mamy postać Hioba, który nie zachowuje się jak bohater, lecz jak człowiek całkowicie ogołocony, całkowicie bezradny. Taki człowiek zdaje się wyłącznie na Boga...
W postaci Hioba widzimy – tak to rozumiem – zgodę na Nieprzewidywalne, pokorę wobec niezrozumiałych wyroków Boga, ale ta pokora właśnie – przez wierność – staje się podstawą wolności. Hiob jest prefiguracją Chrystusa. Mówiąc językiem filozofii greckiej: pogodzenie się z Losem jest warunkiem Wolności, która (wracam do Arystotelesa) polega na poświęceniu własnego życia komuś albo czemuś – jakiejś sprawie – w gotowości, że można wszystko utracić. Taka jest grecka odpowiedź na pytanie, jak być silnym człowiekiem.

Czy także w wymiarze narodowej historii, a konkretnie historii Polski?
Historia Polski jak każda inna historia jest ciągiem wydarzeń nieprzewidywalnych. Tak więc odpowiedzią na tą nieprzewidywalność musi być ustanowienie narodu jako wspólnoty wolnych ludzi – dzisiaj mówimy: wolnych Polaków. Wolnym człowiekiem nie można być w abstrakcji, lecz tylko tu i teraz.

Wolni wobec kogo czy czego?
Wobec potęg tego świata, które chcą z nas uczynić niewolników.

Stosując formułę „wolnych Polaków” wykraczamy więc poza bieżącą walkę polityczną.
W Polsce nie mamy w tej chwili do czynienia ze zwykłym konfliktem politycznym. Polskim  ż y c i e m   publicznym  r z ą d z i  kłamstwo – straszliwe, przerażające Kłamstwo. To Kłamstwo sprawia, że spór polityczny
z n i k a ; jego miejsce zajmuje spór o rzeczy ostateczne.

To znaczy?
Mówię o Kłamstwie Smoleńskim. Tę sytuację można opisać za pomocą Platońskiej alegorii jaskini. Więźniowie skuci łańcuchami oglądają cienie na ścianie i uważają je za rzeczywistość. Tymczasem to są tylko cienie rzucane przez ludzi, którzy za ich plecami przenoszą jakieś przedmioty. I taka jest właśnie dzisiaj w Polsce sytuacja telewidzów, pokazuje się im obrazy – całkowicie oczywiste – i mówi przy tym jakieś kłamstwa, które sprawiają, że nie rozumieją i nie chcą zrozumieć, co przed sobą widzą.

A co widzą?
Mord polityczny.

Tylko, że formuła „wolnych Polaków” narzuca pewną dystynkcję, pewne poczucie wyższości wobec tych Polaków, którzy mogą uchodzić za niewolnych, a którzy przecież nie muszą wcale podzielać stanowiska obozu władzy. Czy to rozróżnienie nie służy fałszywym podziałom?
Ten, kto poddaje się kłamstwu, poniża sam siebie. Można się tylko zastanawiać nad anatomią tego kłamstwa i formą tego zniewolenia.
 Po pierwsze: prawdę uczyniono – to jest element tego kłamstwa, sposób tej manipulacji – przedmiotem sporu politycznego. Tymczasem prawda nie jest przedmiotem sporu politycznego, bo znajduje się poza naszą decyzją. To, czy teraz leży śnieg i czy dwa plus dwa jest cztery, to nie jest przedmiot sporu pomiędzy lewicą a prawicą. Prawda jest bezpartyjna.
Po drugie: zostały zakłamane i przeinaczone dwie fundamentalne tradycje wolności – od których zaczęliśmy naszą rozmowę – co sprawia, że Kłamstwo Smoleńskie stało się kłamstwem metafizycznym; pozbawia nas nie tylko wiedzy o tym, co się wtedy stało, lecz uderza także w same podstawy naszego człowieczeństwa, w reguły, zgodnie z którymi możemy ustanowić naszą wolność.


To jest następne bardzo ważne pytanie, obok całkiem już konkretnego pytania: co się stało w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 roku i dlaczego do dzisiaj nie zostało to nam wyjaśnione? Pytanie brzmi: co oznaczają te sceny, które rozegrały się pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu pomiędzy lipcem a wrześniem 2010 roku? Dlaczego nienawiść do Lecha Kaczyńskiego przekształciła się w nienawiść do Jezusa Chrystusa? To jest bardzo poważne pytanie chrystologiczne.

Odpowiadając na nie możemy zabrnąć w bałwochwalczy kult zmarłego prezydenta.
Dlatego trzeba od początku wyraźnie rozróżnić – nienawiść do Lecha Kaczyńskiego i nienawiść do Jezusa Chrystusa, a potem zobaczyć, jak jedna przemienia się w drugą. Ta pierwsza miała podstawy społeczne i była nienawiścią klasową (żeby użyć formuły marksowskiej), ta druga jest już czystą nienawiścią metafizyczną.
Zacznijmy od tej pierwszej. Mnie zawsze dziwiło, że Lecha Kaczyńskiego nienawidzono jako „mohera” albo „kartofla”, nazywano „prostakiem”. Prezydent – bez względu na to, jak go oceniać – był dość typowym przedstawicielem pewnej bardzo konkretnej warstwy społecznej: warszawskiej inteligencji, a mówiąc jeszcze dokładniej: on był tak zwanym żoliborskim inteligentem. Miał zresztą różne wady tej swojej warstwy społecznej, na przykład pewną skłonność do uczuć sentymentalnych w polityce. Tymczasem ci, którzy go nienawidzili i którzy nazywali go „chamem” – spotkałem się z wieloma takimi przypadkami – albo przyjechali do tego miasta po roku 1989, albo ich rodzice przyjechali tutaj po wojnie, ze wsi albo z małych miasteczek. Była to więc nienawiść i pogarda bardzo szczególnego rodzaju
.
Ale czy nie przemawia w ten sposób przez ciebie jakiś fałszywy elitaryzm?
Wręcz przeciwnie. To w nienawiści do Prezydenta objawił się, jakiś fałszywy ton wyższościowy. Lech Kaczyński był natomiast – jak wszyscy warszawscy inteligenci – depozytariuszem tradycji Żeromskiego i Brzozowskiego. Jedną z charakterystycznych cech tej grupy społecznej, która przed wojną nazywała się inteligencją postępową albo radykalną, było poczucie odpowiedzialności za warstwy pozostające w społecznej opresji.
Warto przypomnieć, na czym polegał awans społeczny w Polsce pod koniec XIX wieku i w II Rzeczypospolitej. Otóż polegał on na przyjęciu formy pańskiej, tradycji szlacheckiej I Rzeczpospolitej. Chodziło, mówiąc inaczej, o uszlachcenie chłopów. I ustanowienie w ten sposób narodu wolnych ludzi, który jest z istoty czymś innym niż plemię niewolników. Inteligenci odgrywali w tym projekcie bardzo szczególną rolę. Ta warstwa składała się na początku z ziemian, którym carat rekwirował majątki i którzy musieli przenosić się do miasta, a potem coraz bardziej się rozszerzała – wchodziły do niej dzieci chłopów, robotników, Żydzi. Była to zatem warstwa od początku przejściowa, która miała rozpłynąć się w narodzie. Chodziło o to, żeby wszyscy Polacy stali się polskimi panami.

To uszlachcanie stanu trzeciego było zatem taką naszą rdzenną, polską rewolucją społeczną.
Tak właśnie. I ta rewolucja w jakieś mierze się udała. Polacy dźwignęli się jako naród wolnych ludzi. Jednak po II wojnie – w której polscy inteligenci zostali zdziesiątkowani – i po sowieckiej okupacji, która wprowadziła tu zupełnie nowe reguły awansu (trzeba było zapisać się do partii i donosić na kolegów z pracy, żeby zrobić karierę) forma inteligencka, forma polska osłabła.

Powstała nowa elita. Ona się nazywała w peerelu „inteligencją pracującą”. Jest to warstwa na wskroś perwersyjna: bo emancypacja – awans społeczny – był dla niej równoznaczny ze zniewoleniem, z uwewnętrznieniem reguł państwa policyjnego.

To właśnie ci ludzie nienawidzili Lecha Kaczyńskiego. Uważając go za „chama” i „prostaka”. Oni pewnie nawet nie wiedzą, jak wygląda warszawski inteligent. Nigdy się z kimś takim nie spotkali, a jeśli się spotkali – to mu się nie przyjrzeli. Cechą charakterystyczną tej nowej warstwy (i to ją odróżnia od przedwojennej inteligencji) jest pogarda dla własnego pochodzenia. 
Witos nie wstydził się tego, że pochodził z chłopstwa. Podobnie Pigoń. Józef Czechowicz, dziecko wychowane w suterenie, ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, nie wstydził się swojej Lubelszczyzny... Dla nich wszystkich ich pochodzenie było źródłem słusznej dumy.

Ale jak to się ma do tych form wolności, o których mówiłeś na początku?
Wolność polega na panowaniu nad własnym życiem. Jest istnieniem pańskim. „Etyka nikomachejska” w swojej najbardziej elementarnej warstwie pojęciowej jest etyką rycerską. Sokrates porównuje w Obronie swoją śmierć do śmierci na polu walki. Powinniśmy tę historię czytać w naszej, lokalnej perspektywie. Inteligenci byli w Polsce późną postacią polskiej formy szlacheckiej. A w Sokratesie można zobaczyć archetyp – wzór pierwotny – inteligenta.
Przejdźmy jednak do nienawiści do Chrystusa. Ma ona całkowicie oczywiste źródła społeczne. Ci ludzie atakujący Krzyż widzieli w nim znak polskiej prowincji, symbol tych „kartofli”, którymi tak gardzą, a z których przecież się wywodzą.

Ale nienawiść do Chrystusa nie była już nienawiścią społeczną, lecz metafizyczną.
Widzieliśmy sceny przerażające. Tłum krzyczał: „chcemy Barabasza”. Szczano na żałobne znicze. Parodiowano mękę Chrystusa. Wtedy – na Krakowskim Przedmieściu – doszło do aktu symbolicznego bogobójstwa. Dlaczego? Na pewno tym ludziom wytłumaczono, że wolność polega na korzystaniu z życia. Tak ich wychowano. Uważają, że wolność jest czymś przyjemnym i bezpiecznym. A Chrystus – absurdalny znak Krzyża – ta pierwsza litera alfabetu Boga – burzy ich spokój. Dlatego go nienawidzą.

Czy kłamstwo smoleńskie można w jakiś sposób porównać do kłamstwa oświęcimskiego albo kołymskiego?
To jest ten sam rodzaj kłamstwa. To są kłamstwa przeciwko ludzkości. Kto neguje istnienie komór gazowych, mówi nam przecież coś o swoim człowieczeństwie. Niemcy tłumaczyli się po wojnie, że nic nie wiedzieli o mordowaniu Żydów. Nagle wszyscy Żydzi zniknęli i jakoś nikt tego nie zauważył. O mordach masowych nie wiedzieli też przywódcy, partyjni i państwowi. Józef Stalin nic nie wiedział o gułagu. Zaraz znowu usłyszymy coś podobnego.
Rozmawiał: Filip Memches



RADIO ŻELAZA - najbardziej bezkompromisowa audycja wolnorynkowa w sieci!



Wszystkie dotychczasowe audycje można ściągnąć jako podcasty w mp3
http://www.lastfm.pl/music/Radio+%C5%BBelaza/2011



Polecam szczególnie epickie zaoranie B. Grądziela z audycji "Radioaktywni".
" Twoi intelektualiści pierwsi podnoszą larum, kiedy czują się bezpieczni, i pierwsi zamykają gęby, gdy zwąchają niebezpieczeństwo. PRZEZ LATA PLUJA NA RĘKĘ KTÓRA ICH KARMI I LIŻĄ TĘ, KTÓRA ICH BIJE PO OŚLINIONYCH GĘBACH.

Czy to nie oni oddali całą Europę, kraj po kraju, w ręce komitetów złożonych z oprychów podobnych do nas? Czy nie stanęli na głowie, żeby wyłączyć każdy alarm antywłamaniowy i pootwierać dla nich wszystkie drzwi? Czy od tamtej pory wychylili głowy choćby na cal? Wrzeszczeli, że są przyjaciółmi robotników — czy słyszycie, żeby teraz oponowali przeciwko obozom pracy, czternastogodzinnemu dniowi roboczemu i wysokiej umieralności na szkorbut wśród robotników w Europejskich Republikach Ludowych? Nie.

 Słyszycie natomiast, jak mówią tym uginającym się pod biczem nieszczęśnikom, że głód oznacza dobrobyt, niewolnictwo — wolność, a sale tortur — miłość bliźniego, że jeśli tego nie rozumieją, sami są winni swego cierpienia, i że za wszystkie swoje kłopoty mają winić zdeformowane trupy w celach więziennych, a niemiłosierne władze! Intelektualiści? Możecie się obawiać wszystkich, ale niedzisiejszych intelektualistów: ci przełkną wszystko. Bardziej się boję jakiegoś parszywego szczura z nabrzeża, który się zapisał do związku zawodowego dokerów: jemu może się nagle przypomnieć, że jest człowiekiem a wtedy nie uda mi się utrzymać go w ryzach. Ale intelektualiści?! Dawno już o tym zapomnieli. MAM WRAŻENIE, ŻE CAŁA ICH EDUKACJA TYLKO TO MIAŁA NA CELU. Intelektualistom możecie robić, co chcecie. Zaakceptują to.

Najbardziej winni są jednak ci, którzy posia*dali zdolność rozumienia, lecz woleli wymazać rzeczywistość, z cyniczną służalczością podporządkowując swoją inteligencję sile: ci nikczemni mi*stycy nauki, głoszący poświęcenie wobec „czystej wiedzy" — czystej, to znaczy niemającej na tym świecie żadnego praktycznego celu — i rezer*wujący swoją logikę dla materii nieożywionej w mniemaniu, że człowiek nie zasługuje na racjonalne traktowanie; gardzący pieniędzmi i sprze*dający dusze za laboratoria istniejące dzięki grabieży.
 Ponieważ jednak nie istnieje coś takiego jak „wiedza niepraktyczna" ani działania „bezinte*resowne", gardząc wykorzystaniem swojej nauki w służbie życia, pozwa*lają na jej wykorzystanie w służbie śmierci, bo tylko taki praktyczny cel mogą z niej mieć grabieżcy: do wynajdywania narzędzi przymusu i zabija*nia. To oni, intelektualiści próbujący uciec przed wartościami moralnymi, są przeklęci za życia; to oni popełnili nieprzebaczalny grzech "