o * H e r o i z m i e

Isten, a*ldd meg a Magyart
Patron strony

Zniewolenie jest ceną jaką trzeba płacić za nieznajomość prawdy lub za brak odwagi w jej głoszeniu.* * *

Naród dumny ginie od kuli , naród nikczemny ginie od podatków * * *


* "W ciągu całego mego życia widziałem w naszym kraju tylko dwie partie. Partię polską i antypolską, ludzi godnych i ludzi bez sumienia, tych, którzy pragnęli ojczyzny wolnej i niepodległej, i tych, którzy woleli upadlające obce panowanie." - Adam Jerzy książę Czartoryski, w. XIX.


*************************

WPŁATY POLSKI do EU 2014 :
17 mld 700 mln 683 tys. zł.
1 mld 492 mln / mies
40 mln d z i e n n i e

50%
Dlaczego uważasz, że t a c y nie mieliby cię okłamywać?

W III RP trwa noc zakłamania, obłudy i zgody na wszelkie postacie krzywdy, zbrodni i bluźnierstw. Rządzi państwem zwanym III RP rozbójnicza banda złoczyńców tym różniących się od rządców PRL, iż udają katolików

Ks. Stanisław Małkowski

* * * * * * * * *

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MORD 4.VII.1941. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MORD 4.VII.1941. Pokaż wszystkie posty

piątek, 4 listopada 2011

L W Ó W żagwiący. Modus operandi


CZAS APOKALIPSY



KTO ZABIŁ PROFESORÓW LWOWSKICH ?

W poniedziałek 4 lipca 2011 roku będziemy obchodzić 70 rocznicę kaźni profesorów lwowskich wyższych uczelni na zboczu Kadeckiej Góry, obok ul. Wuleckiej, t. zw. Wzgórz Wuleckich we Lwowie. W miejscu zbrodni gdzie istniał krzyż brzozowy postawiono skromny krzyż metalowy na niewielkim betonowym cokole. Obok tablice z wyrytymi nazwiskami zamordowanych uczonych w językach ukraińskim i polskim. Każdego roku odbywa się w tym miejscu krótkie nabożeństwo, po którym jako część oficjalną stanowią przemówienia. Nie ma wspomnień rodzin pomordowanych, nie istnieją groby straconych profesorów, jako, że nastąpiło w październiku 1943 roku całospalenie zwłok.

W roku 1943 na rozkaz Himmlera utworzono specjalne brygady, których zadaniem było niszczenie śladów morderstw masowych, oraz ostateczne likwidowanie obozów żydowskich. W dniu 8 października 1943 roku jedna z takich grup / t. zw. Sonderkommando 1005, które tworzyli Żydzi z obozu Janowskiego / odkopała grób rozstrzelanych w roku 1941 lwowskich profesorów. 9 października w święto Jom Kipur / Sądnego Dnia / w obozie znajdującym się w lesie Krzywczyńskim podpalono kolejny stos ponad dwóch tysięcy zamordowanych, potem popiół rozsiano po lesie i okolicznych polach. Więźniowie „Brygady Śmierci” chcąc rozpoznać zwłoki, szukali dokumentów. Odnaleźli m. in. przedmioty należące do profesorów Włodzimierza Stożka i Tadeusza Ostrowskiego. Dane te podał Leon Weliczker w spisywanym przez siebie pamiętniku, jedyny, któremu udało się zbiec z „Brygady Śmierci”. Relacjonował on dalej: ziemia była sucha, więc trupy nie były rozłożone, ubrania mało zbutwiałe. Z ubrań było widać, że to ludzie z lepszej sfery. U jednego wystawał złoty kieszonkowy zegarek z ładnym łańcuszkiem, u innych wypadły złote pióra.

Zwłoki wywieziono do lasu Krzywczyńskiego, dorzucając je do ogromnego stosu z innych masowych grobów. Istnieje domniemanie, że w lesie Krzywczyńskim, znalazły się zwłoki mojego ojca doc. med. Maurycego Mariana Szumańskiego asystenta prof. Sołowija na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Ojciec mój został aresztowany przez gestapo po 4 lipca 1941 roku w swoim / naszym / mieszkaniu przy ul. Jagiellońskiej 4 we Lwowie i osadzony w więzieniu przy ul. Łąckiego we Lwowie wraz z innymi lwowskimi intelektualistami. Być może został rozstrzelany w drugiej egzekucji przez batalion ukraińsko – hitlerowski „Nachtigall” / „Słowik” / na dziedzińcu Zakładu Abrahamowiczów, a zwłoki z tej egzekucji wywieziono ciężarówką za miasto, gdzie spalono je w pobliskim lesie, jak setki ofiar.

W ten sposób hitlerowcy, nauczeni odkryciem stalinowskich dołów śmierci w Katyniu, usiłowali zatrzeć ślady własnych zbrodni. Podpalony stos, zawierający około 2000 zwłok, pochłonął ciała lwowskich uczonych i ich towarzyszy. Popiół przesiany ze spalonych zwłok i zmielone resztki kości rozrzucono na pobliskich polach.

Egzekucji dokonali żołnierze ukraińsko - hitlerowskiego batalionu „Nachtigall” pod dowództwem nacjonalisty ukraińskiego Romana Szuchewicza /„Tarasa Czuprynki”/.

Roman Szuchewicz „wsławił się” strzałem w tył głowy w 1926 roku przy ulicy Zielonej we Lwowie wykonując swój wyrok śmierci na osobie kuratora ziemi lwowskiej Stanisława Sobińskiego. „Czuprynka” sprawował wówczas urząd referenta bojowego OUN-UPA. Był jednym z organizatorów zamachów na posła Tadeusza Hołówkę zamordowanego w Truskawcu w 1930 roku, Bronisława Pierackiego – Ministra Spraw Wewnętrznych, oraz szeregu policjantów. Na elewacji bocznej polskiej szkoły im. św. Marii Magdaleny we Lwowie istnieje żeliwna płaskorzeźba poświęcona mordercy OUN-UPA Tarasowi Czuprynce, której wmurowanie uważam za prowokację uwłaczającą polskiej racji stanu. Dyrektor szkoły nie protestował, jak również władze Rzeczypospolitej.

Armia niemiecka wkroczyła do Lwowa 30 czerwca 1941 roku wypierając z niego pierwszych sowieckich okupantów. Niemcy witani byli gorąco przez część Ukraińców. Już następnego dnia do miasta weszło Einsatzkommando pod dowództwem SS- Brigadenfurhera dra Eberharda Schongartha, człowieka osławionego akcją aresztowania profesorów krakowskich UJ, AGH i Politechniki Krakowskiej w dniu 6 listopada 1939 roku w osławionej akcji Sonderaction Krakau. Równocześnie z oddziałami niemieckimi do miasta wkroczył ukraińsko - hitlrowski batalion SS „Nachtigall” pod dowództwem Theodora Oberlaendera.

Grupa Schongartha rozpoczęła swoją działalność już następnego dnia po wkroczeniu do Lwowa, ściśle według zaleceń Hitlera:
„Polacy będą mieli tylko jednego Pana – Niemców. Dwaj panowie obok siebie nie mogą, i nie powinni istnieć. Dlatego wszystkich przedstawicieli polskiej inteligencji należy zgładzić”.

Generalny gubernator Hans Frank w przemówieniu do SS i policji w dniu 30 maja 1940 roku powiedział: „Nie da się opisać ile mieliśmy zawracania głowy z krakowskimi profesorami. Gdybyśmy sprawę tę / Sonderaktion Krakau / załatwili na miejscu miałaby ona całkiem inny przebieg. Proszę więc panów usilnie, by nie kierować już nikogo do obozów koncentracyjnych w Rzeszy, lecz podjąć likwidację na miejscu, względnie wyznaczyć karę zgodnie z przepisami. Każdy inny sposób stanowi obciążenie dla Rzeszy i dodatkowe utrudnienie dla nas. Posługujemy się tutaj / Sonderaktion Lemberg / całkiem innymi metodami, które będziemy stosować nadal”.

Pierwszym aresztowanym wśród inteligencji polskiej w dniu 2 lipca 1941 roku we Lwowie był trzykrotny premier II RP prof. Kazimierz Bartel.

Niemcy posiadali imienne listy osób przeznaczonych do likwidacji, sporządzone przez ukraińskich studentów-nacjonalistów. Aresztowani po rewizji to znaczy grabieży pieniędzy i wartościowych przedmiotów przewożeni byli do Bursy im. Abrahamowiczów na szczycie Wzgórz Wuleckich. Tam po krótkim przesłuchaniu wprowadzani byli grupami na pobliskie wzgórze Wuleckie i rozstrzeliwani przez ukraiński oddział „Nachtigall”.

Istnieją opisy świadków mordu obserwujących egzekucję z okien pobliskich zabudowań. Wstrząsająca jest relacja prof. Franciszka Groera, wybitnego lwowskiego pediatry, który ocalał, dzięki temu, iż żona profesora była Angielką. Oto fragmenty owej relacji:

„…brutalnie popychając wtłoczono nas do budynku i ustawiono w korytarzu twarzą do ściany. Jeżeli ktoś się poruszył, uderzali go kolbą lub pięścią w głowę. Była może 12.30 w nocy, a stałem tak nieruchomo do godziny 2. Mniej więcej co 10 minut z piwnicy budynku dobiegał krzyk i odgłosy wystrzałów. Wezwano mnie jako dziesiątego, może dwunastego z rzędu. Jednym z zabitych w Bursie był młody inżynier Adam Ruff, zabrany wraz z matką i ojcem z mieszkania profesora Ostrowskiego. Gdy w trakcie przesłuchania doznał ataku epileptycznego, rozwścieczony oficer niemiecki bez wahania zastrzelił go.
Krwawiące zwłoki wynieśli później czterej profesorowie, prowadzeni na własną egzekucję, a matce Ruffa i profesorowej Ostrowskiej kazano zmyć krew z posadzki Bursy”.

Około 3 rano 4 lipca, w płaskiej wnęce na stoku wzgórza żołnierze wykopali prostokątny dół. Miał on kilkanaście metrów kwadratowych i był przedzielony w poprzek nie przekopanym wałem. Skazanych przyprowadzano z Bursy i ustawiono na płaskiej części zbocza, prawdopodobnie tam, gdzie obecnie znajduje się krzyż. Po obu stronach grupy stali niemieccy oficerowie z rewolwerami w ręku. Skazanych sprowadzano kilkanaście metrów niżej do miejsca egzekucji. Pluton egzekucyjny składał się z 4 – 6 umundurowanych Ukraińców. Skazanych czwórkami ustawiano na wale. Po salwie plutonu wszyscy, przodem lub tyłem wpadali do dołu.

Wśród rozstrzelanych 4 lipca były 4 kobiety i ksiądz. Ostatnią rozstrzelaną była kobieta w długiej czarnej sukni. Schodziła sama, słaniając się. Gdy przyprowadzono ją nad jamę pełną trupów, zachwiała się, ale oficer przytrzymał ją, żołnierz strzelił i wpadła do jamy. Po egzekucji żołnierze zdjęli płaszcze, zakasali rękawy i łopatami zasypywali grób. Następnie ubito ziemię. Robiono to ostrożnie, aby się nie zabrudzić, bo ziemia była silnie zbryzgana krwią.

Niektórzy skazani mogli zostać zasypani żywcem, gdyż po salwie nie dobijano rannych. Zamordowano wtedy 40 osób, a dzień później dalsze dwie. Najstarszy miał w chwili rozstrzelania 82 lata. Dopiero 26 lipca 1941 roku zgładzono prof. Politechniki Lwowskiej Kazimierza Bartla – trzykrotnego premiera Rządu II Rzeczypospolitej. Aresztowany najwcześniej bo 2 lipca, przebywał w więzieniu na Łąckiego, do 26 lipca, gdzie usiłowano zrobić z niego konfidenta gestapo. Profesor Kazimierz Bartel oddał życie z honorem.

Na Wzgórzach Wuleckich życie oddało 45 osób.

Batalion SS „Nachtigall” wchodził w skład Legionu Ukraińskiego, utworzonego przez hitlerowców z ukraińskich nacjonalistów. Batalion był ubrany w mundury niemieckie. W okresie poprzedzającym wojnę ze Związkiem Sowieckim był specjalnie szkolony do zadań sabotażu i dywersji w Neuhammer. Szkolenia te nadzorował osobiście profesor niemieckiego uniwersytetu im. Karola IV w Pradze, dziekan wydziału nauk politycznych, porucznik Abwehry – Theodor Oberlaender. Po zajęciu Lwowa przez Niemców nastąpił szczególnie okrutny pogrom ludności, zwłaszcza żydowskiej. Na terenie Lwowa działały niezależnie od siebie – dwie grupy: jednostki Abwehry, wspomagane przez nacjonalistów ukraińskich z batalionu „Nachtigall”, formacje Sicherheistdienstu, wspomagane przez milicję ukraińską i oddziały Wehrmachtu. Milicja ukraińska występująca po cywilnemu, jedynie z żółto – niebieskimi opaskami na ramionach stanowiła organ terroru samozwańczego rządu Stećki, powołanego do życia dekretem wodza Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, Stepana Bandery.

Po wybuchu wojny niemiecko – sowieckiej Lwów został zajęty przez hitlerowców jak wspomniałem 30 czerwca 1941 roku, lecz już na 7 godzin przed zajęciem miasta przez dywizję strzelców alpejskich wkroczyła do miasta niemiecko-ukraińska grupa Abwehry, pozostająca pod osobistym dowództwem Theodora Oberlaendera. W skład grupy oprócz oddziałów wojska i policji niemieckiej wchodził również batalion ukraińsko - hitlerowski „Nachtigall” pod dowództwem Romana Szuchewicza – „Czuprynki” i por. Herznera z oficerami będącymi w ścisłym kontakcie ze Stepanem Banderą, Iwanem Hryniochem i Jurijem Łopatynśkim, a także grupą cywilów z kierownictwa radykalnego skrzydła OUN:

Jarosławem Stećko, Iwanem Radłykiem, Stepanem Pawłykiem, Stepanem Łemkowskym, Dmytro Jaciwem.

Nastały straszne, tragiczne dni i noce dla miasta. Ślepa nienawiść, okrucieństwo, bestialstwo zaczęły prześcigać się w masowych zbrodniach na bezbronnej, niewinnej ludności Lwowa– wspomina tamte dni Jacek Wilczur świadek tamtych wydarzeń. Morderstwa pojedyncze i grupowe rozpoczęły się nazajutrz po zajęciu Lwowa przez hitlerowców.
Razem z Niemcami wkroczyli do Lwowa Ukraińcy w mundurach niemieckich. Była to grupa wyjątkowo wrogo odnosząca się do w stosunku do ludności polskiej i żydowskiej. Ich to właśnie nazywano „Ptasznikami”. Nazwa ta pochodziła od symboli ptaków wymalowanych na jej wozach i motocyklach.

Powszechnie wiadomo było, iż grupy nacjonalistów ukraińskich, ukraińska milicja i Niemcy dokonują aresztowań z uprzednio przygotowanych list. Aresztowano w pierwszych dniach inteligencję – profesorów, artystów, nauczycieli szkół powszechnych, młodych księży. Aresztowanych wożono do gmachu gestapo przy ulicy Pełczyńskiej, do Brygidek, do więzienia przy ul. Łąckiego, lub więzienia na Zamarstynowie. Osoby aresztowane już wieczorem 30 czerwca i w następne dni wywożono do kilku miejsc i rozstrzeliwano. Zdarzało się , że aresztowanych bito przed egzekucją. Miejscami straceń były Winniki pod Lwowem, Wzgórze Kortumówki, Żydowski Cmentarz, ul. Zamarstynowska.

Egzekucje masowe / pogromy Polaków i Żydów / trwały do 2 lipca. Później nadal trwały egzekucje poszczególnych osób i grup. Mówiono, iż „Ptasznicy” mordowali czterema sposobami: rozstrzeliwali, zabijali młotem, bagnetem, bądź bili, aż do zabicia. Od ludzi którzy byli świadkami aresztowań zamieszkałymi przy ul. Arciszewskiego, Kurkowej, Teatyńskiej, Legionów i Kazimierzowskiej wiadomo było, iż „Ptasznicy” w czasie aresztowań nosili mundury Wehrmachtu kończy swą opowieść Jacek Wilczur.

A tymczasem ?

Nieopodal kościoła św. Elżbiety we Lwowie wznosi się pomnik ludobójcy i polakożercy Stepana Bandery, ul. Leona Sapiehy we Lwowie nosi nazwę Stepana Bandery, a prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko wyniesiony do prezydentury przez Wałęsę i Kwaśniewskiego weteranom OUN – UPA przyznał prawa kombatanckie, przywożąc wcześniej garść ukraińskiej / ? / / czytaj lwowskiej /ziemi która urodziła Jacka Kuronia na jego grób, równocześnie określając Kuronia jako wielkiego Polaka i wielkiego Ukraińca !

Aleksander Szumański
http://www.kworum.com.pl/art3711,czas_apokalipsy.html 

UZUPEŁNIENIE.

Biskup pomocniczy Damian Andrzej Muskus OFM




BISKUP POMOCNICZY
DAMIAN ANDRZEJ MUSKUS OFM
BISKUP TYTULARNY AMAIA
BISKUP POMOCNICZY I WIKARIUSZ GENERALNY
ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Godziny urzędowania: poniedziałek i wtorek (11.00-13.00), III czwartek miesiąca (15.30 - 17.30)



O. Damian Andrzej Muskus OFM urodził się 6 września 1967 r. w Leżajsku. W latach 1987-93 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Bernardynów w Krakowie i w Kalwarii Zebrzydowskiej. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk abp. Mariana Jaworskiego,
12 czerwca 1993 r. Po święceniach pracował jako katecheta w Kalwarii Zebrzydowskiej oraz duszpasterz pielgrzymów. W 1994 r. podjął na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego studia specjalistyczne w zakresie katechetyki, które zakończył doktoratem w 1998 roku. W latach 1999-2002 był wychowawcą kleryków w Wyższym Seminarium Duchownym Ojców Bernardynów, a w latach 2002-2005 jego rektorem. Jest referentem ds. katechezy przy Kurii Prowincjalnej OO. Bernardynów w Krakowie. W latach 2005-2011 pełnił funkcję kustosza Sanktuarium Pasyjno-Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej.

«Arcybiskup senior
kardynał Marian Jaworski»
<="" font="">[Strona stworzona albo zmieniona 16.12.2010r.] 
  Ojciec Święty Benedykt XVI 21.10.2008r. przyjął rezygnację z katedry metropolitalnej archidiecezji Lwowskiej, złożoną swego czasu przez kardynała Mariana Jaworskiego, który ma status arcybiskupa seniora.
Mihi vivere Christus est

 [1]   [2]  [3]  [4]  [5]  
79011 Lwów, ul. Samczuka 14A,
tel.: +380 (32) 276-94-15,
fax: 296-61-14,
e-mail: rka@lviv.farlep.net
21.08.1926 Urodził się we Lwowie na terenach parafii św. Antoniego
1945 Po zakończeniu szkoły średniej wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie, przesiedlony do Polski (Kalwaria Zebrzydowska)
25.06.1950 Święcenia kapłańskie otrzymał w Kalwarii Zebrzydowskiej z rąk arcybiskupa lwowskiego Eugeniusza Baziaka; wikariusz parafii Basznia koło Lubaczowa
1952 Doktorat z teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie; wikariusz w parafii Poronin
1954 Doktorat z filozofii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim
1965-1966 Habilitatio z filozofii religii w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie
1970-1984 Sekretarz Rady Naukowej Episkopatu Polski
1974 Kanonik gremialny kapituły archikatedralnej w Lubaczowie
1976 Prałat honorowy Ojca Świętego Pawła IV
1974-1982 Dziekan Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie
1982-1988 Rektor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie
24.05.1984 Biskup tytularny Lambesi, Administrator Apostolski archidiecezji (Lwowskiej) w Lubaczowie
23.06.1984 Konsekrowany na biskupa przez kardynała Franciszka Macharskiego w Krakowie na Wawelu
1985 Doctor Honoris Causa Uniwersytetu w Bochum (Niemcy)
1987 Konsultor Kongregacji d/s Wychowania Katolickiego
16.01.1991 Mianowany arcybiskupem metropolitą Lwowskim
18.05.1991 Ingres do katedry lwowskiej
28.02.1992-
-05.11.2008
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Ukrainy
29.02.1992 Orzymuje paliusz metropolit z rąk abpa Fr. Colasuonno w katedrze we Lwowie
1996 Член Римської конгрегації з питань католицького виховання
1996-1998 Administrator Apostolski diecezji Łuckiej
1997-2008 Rektor Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie-Brzuchowicach
21.02.1998 Otrzymał nominację kardynała 'w sercu' ('in pectore') papieża
1999 Członek Prezydium Papieskiej Rady ds Rodziny
28.01.2001 Ogłoszony kardynałem Kościoła Rzymskiego
28.05.2002 Odznaczony orderem Jarosława Mądrego V stopnia
22.01.2003 Doctor Honoris Causa Uniwersytetu w Warszawie
18-19.04.2005 Uczestniczył w konklawe, jaki wybrał nowego papieża - Benedykta XVI
08.06.2006 Doctor Honoris Causa Uniwersytetu w Krakowie
19.08.2006 Odznaczony orderem Jarosława Mądrego IV stopnia
10.10.2006 Doctor Honoris Causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu
21.02.2008 Нагороджений Командорським Хрестом із зіркою ордена Відродження Польщі
21.10.2008 Ojciec Święty Benedykt XVI 21.10.2008r. przyjął rezygnację z katedry metropolitalnej archidiecezji Lwowskiej, złożoną swego czasu przez kardynała Mariana Jaworskiego
22.11.2008 У Львівській митрополичій базиліці урочисто передав митрополиче урядування архієпископу Мечиславу Мокшицькому
ПАРАФІЯЛЬНА ДУШПАСТИРСЬКА РАДА
Статути Душпастирського Синоду Львівської Архідієцезії окреслюють ціль і завдання Парафіяльної Душпастирської Ради. Члени Ради, стараючись про більшу Божу славу і духовне добро всієї парафіяльної спільноти, повинні різнобічно підтримувати настоятеля, особливо у наступних справах: влаштування храмового свята і інших парафіяльних богослужінь, діяльності літургійної служби вівтаря, музичних колективів і інших груп, діючих при парафії. Членів Ради добирає собі каждоразовий настоятель, роблячи це згідно з власним розізнанням і при порозумінні зі своїми співпрацівниками.
На першій зустрічі 11 вересня 2011 року був вибраний Голова Ради в особі п. Івана Школяра. Рогатинська Душпастирська Рада поділена на групи, які мають конкретні завдання в парафії. Вирішено також, що рада бу... Читати далі »
Home Wspomóż dzieło misyjne

Wspomóż dzieło misyjne

 
Poświęcenie i gorliwość misjonarzy to nie wszystko. Aby ich dzieło misyjne mogło przynosić owoce potrzebne są pieniądze. Dlatego zwracam się z prośbą do wszystkich, którzy wchodzą na tę stronę - wspomóżcie moją pracę misyjną.



 
Oto numery kont:

1. Wpłaty z Polski:
wpłaty w PLN: 79 1500 1344 1113 4010 0139 0000
wpłaty w USD: 40 1500 1344 1113 4011 0402 0000
wpłaty w EUR: 42 1500 1344 1113 4011 0398 0000


2. Wpłaty z zagranicy:
wpłaty w USD: PL 40 1500 1344 1113 4011 0402 0000 KRDBPLPW
wpłaty w EUR: PL 42 1500 1344 1113 4011 0398 0000 KRDBPLPW

Jarosław Wiśniewski
ul. Targowa 10/3
87-510 Skrwilno