o * H e r o i z m i e

Isten, a*ldd meg a Magyart
Patron strony

Zniewolenie jest ceną jaką trzeba płacić za nieznajomość prawdy lub za brak odwagi w jej głoszeniu.* * *

Naród dumny ginie od kuli , naród nikczemny ginie od podatków * * *


* "W ciągu całego mego życia widziałem w naszym kraju tylko dwie partie. Partię polską i antypolską, ludzi godnych i ludzi bez sumienia, tych, którzy pragnęli ojczyzny wolnej i niepodległej, i tych, którzy woleli upadlające obce panowanie." - Adam Jerzy książę Czartoryski, w. XIX.


*************************

WPŁATY POLSKI do EU 2014 :
17 mld 700 mln 683 tys. zł.
1 mld 492 mln / mies
40 mln d z i e n n i e

50%
Dlaczego uważasz, że t a c y nie mieliby cię okłamywać?

W III RP trwa noc zakłamania, obłudy i zgody na wszelkie postacie krzywdy, zbrodni i bluźnierstw. Rządzi państwem zwanym III RP rozbójnicza banda złoczyńców tym różniących się od rządców PRL, iż udają katolików

Ks. Stanisław Małkowski

* * * * * * * * *

wtorek, 11 października 2011

muzyka Prawdy


Wyniki wyborów do Sejmu:
1. Platforma Obywatelska - 39,18% (207 posłów; 5629733 głosów)
2. Prawo i Sprawiedliwość - 29,89% (157 posłów; 4295016 głosów)
3. Ruch Palikota - 10,02% (40 posłów; 1439490 oddanych głosów)
4. Polskie Stronnictwo Ludowe - 8,36% (28 posłów; 1201628 głosów)
5. Sojusz Lewicy Demokratycznej - 8,24% (27 posłów; 1184303 głosów)




Wyniki wyborów do Senatu:
1. Platforma Obywatelska - 63 senatorów
2. Prawo i Sprawiedliwość - 31 senatorów
3. Polskie Stronnictwo Ludowe - 2 senatorów
4. Komitet Wyborczy Wyborców Cimoszewicz do Senatu – 1 senator
5. Komitet Wyborczy Wyborców Marka Borowskiego – 1 senator
6. Komitet Wyborczy Wyborców Kazimierza Kutza – 1 senator
7. Komitet Wyborczy Wyborców Rafał Dutkiewicz – 1 senator

10 października 2011
 Na powyborczym kacu
Piłsudski zwykł mawiać, że gdy dane mu będzie stanąć przed Bogiem, prosił Go będzie, by nie posyłał do Polski wielkich ludzi, bo ta ich niszczy. To co się dzieje w naszym kraju uznać można za dowód, że Marszałek ostatecznie przed oblicze Najwyższego się dostał i jakieś wpływy tam ma.
Kolejne wybory, kolejna gorycz i narzekanie na naród. Partia rządząca mimo iż niczego nie zrobiła, wygrywa elekcję z większą przewagą nad opozycją niż to miało miejsce 4 lata temu. Transwestyci zostają posłami a skandalista który z redaktora katolickiego pisma przepoczwarzył się w lidera antyklerykalizmu staje się trzecią siłą. Czy w tym wszystkim jest jeszcze jakiś racjonalizm?  
Premia za bierność
Zgodnie z przewidywaniami wybory wygrała Platforma Obywatelska. Nikt jednak nie przewidywał, że w warunkach kryzysu, partii Tuska nie tylko uda się zachować stan posiadania ale jeszcze zwięszyć zdolności koalicyjne. Tak jak w 2007 Donald Tusk skazany był na koalicję z PSL, tak teraz ma do wyboru aż trzy warianty. Oprócz sprawdzonej koalicji z ludowcami, może związać się z SLD, co wobec przejęcia roli "twardej lewicy" przez Palikota nikogo nie będzie już razić, albo nawet z samym Ruchem Palikota, dla którego przecież Platforma jest jakby partią macierzystą. Słucham komentarzy ludzi zawiedzionych, którzy nie potrafią zrozumieć, jak demokracja może nagradzać za bierność, za nieróbstwo czy wręcz szkodzenie i niszczenie elementów państwowości (armia, polityka historyczna, prestiż zagraniczny). Narzekania te biorą się jednak z przeidealizowania demokracji, która nie działa tak jak opisuje to jej definicja. Społeczeństwa nie interesuje za bardzo państwo i aspekty jego działania ale jedynie "Chleb i igrzyska". Obu nie zabrakło pod rządami PO nikomu. Podczas gdy media informują o upadku państw w Europie, kryzysie euro, bezrobociu i protestach na ulicach europejskich stolic, w Polsce nic złego się nie dzieje i to wystarczy za całą analizę ekonomiczną. Igrzysk też nie brakuje od 6 lat. 90% politycznej aktywności koncentruje się nie na reformach, zapewnieniu bezpiecznej przyszłości ale na walce z rywalem politycznym, na jego ośmieszaniu i poniżaniu, co w pełni zadawala głodne krwi społeczeństwo. Jest zidentyfikowany wróg, zatem przyszłość kraju zależy od tego jak mocno się mu dokopie. Najbardziej nośne hasło z bilboardów zwycięskiej parti brzmiało "Unia da więcej". Nikogo specjalnie nie raził ten żebraczy ton i uzależnianie przyszłości kraju od datków zewnętrznych. Polacy zaufali PO, że pod ich rządami choćby się nawet nic nie robiło, Bruksela sypnie kasą i na nic nikomu nie braknie. Nikt nie stawia pytań moralnych, nikt nie stawia pytań politycznych. Co będzie, gdy tego naszego "dobroczyńscy" zabraknie, gdy Unia nie tylko nie da więcej, ale nie da nic?
Dziś Polaków to nie interesuje, kiedyś w przyszłości być może stawiać będą szubienice, toczyć kolejne wojny z innym już wrogiem, który ich oszukał, nie pomni na to, że sami oszukać się pozwolili, ba, o to oszustwo wręcz się prosili.  
Ostatnia elekcja Kaczyńskiego?
Szóste pod rząd przegrane wybory prezesa Kaczyńskiego powinny otworzyć oczy nawet najbardziej wytrwałym apologetom jego politycznmego talentu. Bo, że taki ma nie ulega watpliwości, jednak w starciu z realiami, czyli z przemożnym oporem mediów, które pomogły zbudować gigantyczny elektorat negatywny, jasne jest, że prawica pod wodzą Kaczyńskiego nigdy nie przekroczy 30% poparcia i nie uzyska wpływu na rząd. Jeśli niemożliwym staje się zrealizowanie podstawowego celu polityki - rządzenia i realizowania programu, należy pomysleć o usunięciu przeszkód - w tym przypadku prezesa. Problemem PiS jest jednak to, że brak w nim ludzi mogących przejąć po Kaczyńskim przywództwo. Jedyny sensowny człowiek, Paweł Kowal odszedł do PJN pozostawiając w partii pole samym lokajom i lizusom, którzy niczym poza agrsją nie potrafią się wyróżnić. Sam Kowal zresztą też nie jest typem charyzmatycznego przywódcy, to raczej spokojny i pracowity wykonawca, zdolny do refleksji i sięgnięcia wzrokiem trochę dalej niż perspektywa najbliższych wyborów.
Jeśli zatem Opatrzność nałożyła nam embargo na przywódców mogących stanąć na czele obozu konserwatywnego, może czas pomysleć o jakiejś innej formie. Może zamiast budować jednolita partię, wokół wyrazistej osobowości warto sięgnąć do amerykańskich wzorców i spróbować stworzyć coś na wzór Partii Republikańskiej, czy choćby odnoszącego coraz większe sukcesy ruchu Tea Party? Konfederacja Prawicy, pomimo złych wspomnień federacyjnych z czasów AWS mogłaby zjednoczyć kilka głównych nurtów, nie zapewniając żadnemu z nich absolutnej dominacji. W takiej konfederacji znaleźć mogłyby się zarówno skrzydła konserwatywne, narodowe i katolickie, jak i bardziej liberalne. Mogliby się znaleźć zwolennicy wolnego rynku i preferowanego przez Kaczyńskiego interwencjonizmu państwowego. O sile i dominacji któregoś ze skrzydeł mogłaby wtedy decydować aktualna sytuacja polityczna i ekonomiczna, wymagająca raz więcej liberalizmu, innym razem odrobiny socjalnych rozwiązań.
Jak zbudować taką formacją, by nie wpaść w pułapkę niekończących się sporów i kłótni liderów? To pytanie przerasta w tej chwili mą wyobraźnię, pozostanę zatem tylko przy samym wytyczeniu kierunku. Używka dla mas
Janusz Palikot nie jest jakimś ideowym antyklerykałym, tak jak nigdy nie był gorliwym katolikiem, mimo prowadzenia katolickiego tygodnika "Ozon". To bezczelny cynik, który zrobi wszystko, co może dać mu jakąś korzyść. Kiedy przez 11 lat zajmował się produkcją i handlem alkoholem, spostrzegł zapewne, że nie sposób stracić na ludzkich nałogach. Dostarczanie ludziom używek zawsze będzie opłacalne, bez względu na to, czy dzieje się to w sferze materialnej, czy ideowej. Zasada ta stała się podstawą programową Ruchu Poparcia Palikota, który swoim manifestem uczynił dogaddzanie wszelkim niezaspokojonym zachciankom i roszczeniom. Palikot znalazł niszę, którą opuściło SLD, a którą nigdy na poważnie nie zajęła się Samoobrona czy inni populiści. Czy Palikot wejdzie do rządu? Szczerze w to wątpię. PO może z niego korzystać w trudnych sytuacjach, gdy potrzebny będzie nacisk na koalicjanta (obojętnie czy to będzie SLD czy PSL) jednak wiązanie się z nim to ryzyko straty sporej części bardziej racjonalnego elektoratu. Nie można zapominać, że w PO (mimo całej retoryki PiS) wciąż są ludzie utożsamiający się z Kościołem. Samemu Palikotowi też może być niezręcznie wchodzić już teraz do rządu i demonstrować swym wyborcom róznicę między obietnicami a możliwością ich spełnienia. Tym bardziej, że na wyobraźnię lubelskiego polityka mocno musi oddziałowywać fakt, że wśród najmłodszych wyborców uzyskał doskonały wynik 23%, zrównujący go w tej grupie z PiS.
Palikot zacznie zatem swój "długi marsz", by poprzez krytykę rządzących i ataki na konkurencję z opozycji, budować swój wynik w wyborach w 2015. Jesli jego plan się powiedzie, wówczas może osiągnąć znacznie więcej niż teraz. Wówczas groźba zapateryzmu nad Wisłą stanie się naprawdę realna.  

Bój ostateczny o KRUS
Od kiedy istnieje Polskie Stronnictwo Ludowe i odbywają się wybory do parlamentu, nigdy jeszcze tej partii nie zabrakło na Wiejskiej. To klasyczna partia jednej grupy zawodowej, lobbująca na rzecz producentów żywości. Dzięki swemu aparatowi w terenie osiągnęła swój cel i ma po raz kolejny możliwość uczestniczenia w rządzie. Czy tak się jednak stanie, tym razem decydował o tym nie będzie Pawlak, ale Donald Tusk. W przeciwieństwie do wyborów z 2007, Tusk ma spore pole manewru i może okreslić, co chce dokonać w najbliższej kadencji. Jeśli premier uzna, że z powodu zagrażającego nam kryzysu konieczne są cięcia finansów i oszczędności, raczej zdecyduje się na koalicję z SLD, by na pierwszy ogień likwidacji posłać KRUS. Jeśli jednak wolał będzie błogi spokój i dalsze "nic nie robienie", będziemy świadkami odnowienia starej koalicji. Ta pierwsza decyzja i przebieg negocjacji udzielą nam ważnej informacji na temat zamiarów Platformy na najbliższe 4 lata.

Skazani na ideologię
Za największego przegranego tych wyborów uznano Grzegorza Napieralskiego. Pozbawiony wyrazu lider SLD uzyskał najgorszy wynik w historii postkomunistycznej lewicy, ale o dziwo ma znacznie większe szanse na wpływy rządowe, niż jego poprzednicy. Mimo to ferment wśród lewicy jest zbyt duży, by można było liczyć na utrzymanie się Napieralskiego. Szef SLD już zresztą zapowiedział zwołanie Kongresu partii, na którym nie zamierza ubiegać się o przywództwo.
SLD w nowej kadencji czeka ciężka batalia o przetrwanie. Nie tylko z powodu całkiem realnego udziału w rządzie, ale przede wszystkim z uwagi na nasiskającego ją Palikota. Nowy szef partii, zapewne Kalisz, spróbuje zatem nadać jej z powrotem bardziej ideowy charakter, znany z początku lat 90-tych XX wieku. Ostra konkurencja z RPP sprawi że Sejm VII kadencji może się stać areną najbardziej zaciętych starć światopoglądowych w historii III RP.
***
Mam nadzieję, że czytelnicy wybaczą mi tą skrótową, iście telegraficzną formę, w jaką ubrałem problemy zasługujące na dużo głębsze zastanowienie, piszę to jednak pod wpływem silnego kaca powyborczego, sprawiającego, że myśli, choć liczne, nie chcą się poddać systematyzacji. Na głębszą refleksję przyjdzie zapewne czas i nie sądzę, bym miał być jedynym który jej się podejmie. Najważniejszymi problemami na które trzeba będzie odpowiedzieć, pozostaną "co zrobić z Palikotem i próbą zapateryzowania Polaki?", "kto ma reprezentować politycznie konserwatystów i katolików?", oraz niezmiennie "czy demokracja jest trwale chora, czy też można ją w jakiś sposób poprawić?"

poniedziałek, 10 października 2011

POLSZA PO 23VIII1939 - 2011 * Epitafium

...który się wahasz – i wciąż nie rozumiesz,
Która Polska prawdziwa? Która Polska prawa?
Tam patrzysz i tu patrzysz – rozeznać nie umiesz,
Co żal, a co nadzieja? Co sen, a co jawa? –
Na tym świecie rozchwianym i w tęsknocie płynnej
Zobacz prawdę tak prostą, tak smutną, tak dumną:
Polska jest tylko jedna – ta, co nad tą trumną
Schyliła głowę z żalem. Nie ma Polski innej.


* * *
Jan Lechoń pisał (  ): „Umarł Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Umarł na
wygnaniu, pozbawiony przez wrogów i przez niepomnych słowa sprzymierzeńców
– możności powrotu do kraju i wykonywania swego urzędu. [...] Będzie to pogrzeb
wygnańczy, najbardziej uroczysty z tych ostatnio tak częstych, ale jeden z nich przecie,
podobniejszy niż do monarszej ceremonii do owej rodzinnej żałoby, którą Wielka
Emigracja z przed [tak w oryginale – WJW] stu lat żegnała swoich przywódców umarłych
z żalu i tęsknoty. Nie fanfary, nie parady, nie światła będą pamiątką tej śmierci ale
. [...] I na pewno nie ma na
świecie Polaka, jakiekolwiek wyznawałby idee i hasła, ale Polaka miłującego wolność,
niepogodzonego z przemocą, który by nie rozumiał, że człowiek, który dziś odchodzi,
był pozbawiony władzy, ale jedynie prawowity i prawdziwy Prezydent Rzeczypospolitej
Polskiej, że w nim właśnie, opuszczonym i skazanym na wygnańcze życie, zamknięty
był majestat naszego państwa, że stały za nim nie tylko litery naszych praw narodowych,
ale i wieki naszej historii, ciągłość ukochań, cierpień i walk narodu polskiego,
i że one do śmierci dotrzymały mu wierność i nie cofnęły swego namaszczenia”.
Dalej Lechoń pisze o triumfujących uzurpatorach:

„[...] wszystkie oznaki władzy,sprawowanej teraz w Warszawie, są tylko symbolami z grabieży, zdrady, hańby i [...]prawdziwie niepokalane godło Rzeczpospolitej Polskiej jest to właśnie sztandar, któryokrywa dziś wygnańczą trumnę Prezydenta Raczkiewicza. [...]
to Prezydent Raczkiewicz

odmówił podpisu pod grabież i niewolę Polski, [...] odmówił tego, na co przystali
wszyscy suwereni pogrążonej dziś w niewoli Europy, [...] to jego wola zdecydowała
o akcie, który uratował honor i przyszłość Polaków. [...] przed tą trumną, poza którą
widzimy nie koniec walki, ale jej dalsze trwanie, zwycięstwo i Polskę całą: naprawdę
niepodległą”.
Odejście Prezydenta Władysława Raczkiewicza i polskie dylematy polityczne poetycko
spuentował, wyjątkowo trafnie, Marian Hemar w wierszu Strzęp historii:

...który się wahasz – i wciąż nie rozumiesz,
Która Polska prawdziwa? Która Polska prawa?
Tam patrzysz i tu patrzysz – rozeznać nie umiesz,
Co żal, a co nadzieja? Co sen, a co jawa? –
Na tym świecie rozchwianym i w tęsknocie płynnej
Zobacz prawdę tak prostą, tak smutną, tak dumną:
Polska jest tylko jedna – ta, co nad tą trumną
Schyliła głowę z żalem. Nie ma Polski innej.

Wyznaczony na następcę August Zaleski sprawował urząd głowy Rzeczypospolitej od
6 czerwca 1947 r. do 1954 r. (a faktycznie do swojej śmierci – 7 kwietnia 1972 r.).
Nie złożył – mimo własnych zapewnień – urzędu po upływie siedmioletniej kadencji,
motywując to dbałością o powagę misji i niemożnością ulegania presji. Wywołało to
wstrząs w środowiskach emigracyjnych, a jego efektem było to, iż August Zaleski przez
istotną część polskich stronnictw i organizacji polskich na uchodźstwie nie był po tym
czasie uznawany za prezydenta. W okresie kryzysu powołane zostało kolegialne ciało
– zastępczo pełniące funkcję prezydenta – zwane Radą Trzech, którą tworzyli Edward
Raczyński, gen. Władysław Anders i Tomasz Arciszewski. Na skutek dekompozycji,
czyli wewnętrznego rozbicia politycznych ośrodków emigracji polskiej, zaprzepaszczony
został potencjalny atut – jedność działania „polskiego” Londynu. Emigracyjne
władze, od szeregu lat ignorowane na arenie międzynarodowej, w połowie lat 50. przestały
być poważnym instrumentem uchodźczej elity niepodległościowej, ale i przez
emigracyjną masę nie były traktowane z należną powagą.
http://www.ksap.gov.pl/ksap/file/pdf/kalendarium/2011-04-10/RyszardKaczorowski_pl.pdf

Epitafium wyborcze

Idź na wybory!
Mamy ciszę wyborczą. Muszę skapitulować, czyli ocenzurować się sam, gdyż nie mam na zapłatę grzywny od 5 tysi w górę. Tyle w kwestii wolności słowa w ten weekend. Ale podobno można agitować za pójściem na wybory, więc oto moja, mam nadzieję, że legalna, agitka.
Jeśli chcesz pozostać nowoczesny i cool, idź na wybory i potwierdź swoją przynależność do młodych, wykształconych z wielkich miast. Jeśli jesteś stateczny i konserwatywny, pokaż, że za nic ci wyzwiska od moherów i ciemnogrodzian i idź zagłosować. Jeśli podoba ci się, że ktoś obiecuje ci, że będziesz piękny, zdrowy i umiarkowanie bogaty, a wszystko „za darmo”, to jutro jest twój dzień i nie zmarnuj go. Jeśli lubisz być ofiarą manipulacji specjalistów od wizerunków, nie lubisz kościoła i myślisz, że naprawdę masz wybór, jutro także znajdziesz coś dla siebie, wiec idź. Jeśli lubisz marnować swój głos na tych, którzy nie mają szansy, choć może i dobrze mówią, to koniecznie oddaj jutro głos, choćby tam, gdzie to możliwe, bo tym razem postanowiono utrudnić marnowanie głosów.
Ale tak naprawdę, to idź jutro i koniecznie oddaj głos, aby poprzeć tych, którzy chcą przekupić cię twoimi własnymi pieniędzmi. Idź więc na wybory, zadecyduj i wybierz pana, który będzie cię dalej niewolił.
http://www.miasik.net/

 *      *      *
Śpijcie spokojnie ojcowie i matki
   Naszego "ja" - co tak dziś niewyraźne.
   Już poza wami żywotów przypadki
   I wybór między spodleniem a kaźnią...
 
      Was nic już więcej obchodzić nie musi
   Dotknięci życiem - snujcie śmierci smutek
   To nam spuściznę dziwną czas wykrztusił,
   Niewymienialną na żadną walutę... 
         Śpijcie spokojnie - skrytym zdradom wierni,
   Za bezcen strachu swej pychy kupieni,
   Karni dzierżawcy cmentarnej gubernii,
   Hetmańskich buław, biskupich pierścieni...
 
      I ty spokojnie śpij, bezkształtny tłumie
   Analfabetów o zwichniętych karkach,
   Którego grozy nigdy nie zrozumie
   Mędrzec, wojownik, skazaniec ni zdrajca...
*      *      *
   Jesteśmy - jacy jesteśmy
   Byliśmy - jacyśmy byli
   Tę prawdę o sobie unieśmy
   W tej krótkiej, danej nam chwili...
   Będziemy - jacy zechcemy
   Byle wiedzieć nam - czego chcieć,
   Lecz - nie wiemy - czego nie wiemy,
   Więc nie mamy - co chcemy mieć...
 
   Mogliśmy, czego nie wolno,
   Co wolno - nie chcemy móc.
   Wolimy niewolę, niż wolność,
   W której nie ma o co łbem tłuc...
 
   Więc będziemy - jacyśmy byli
   Więc jesteśmy - a jakby nas brak
   W tej krótkiej danej nam chwili,
   Której jutro nie będzie i tak...
                                                                   (Jacek Kaczmarski  'Requiem rozbiorowe')
*      *      *      *      *
http://poloniada.salon24.pl/